●Autispec forum    ●Autispec chat    ●Autispec database    ●Autispec weblog

Klinische depressie.
Een (klinische) depressie is in de psychiatrie een ziektebeeld dat zich kenmerkt door een verlies van levenslust. In het normale spraakgebruik wordt de term 'depressief' vrij snel gebruikt voor een toestand waarin iemand zich een beetje depressief voelt. Een klinische depressie moet echter aan een aantal vastomlijnde criteria voldoen zoals vastgelegd in het DSM-IV protocol.

DSM-IV-criteria.
Volgens de DSM-IV-TR-criteria voor het diagnosticeren van een ernstige depressieve stoornis moeten één of twee van de volgende elementen aanwezig zijn:

●Gedeprimeerde stemming, of
●Verlies van belangstelling of genoegen.

Het volstaat om één van deze symptomen te hebben indien het gepaard gaat met minstens vier van de volgende symptomen:

●Gevoel van overweldigende droefheid of vrees, of het onvermogen om emotie te voelen.
●Duidelijke daling van belangstelling in aangename activiteiten.
●Veranderende eetlust en duidelijke gewichtstoename of gewichtsverlies.
●Verstoord slaappatroon of slapeloosheid of meer slapen dan normaal.
●Veranderingen in activiteitenniveaus, rusteloosheid of zich beduidend langzamer bewegen dan normaal.
●Zowel geestelijk als fysieke moeheid.
●Gevoel van schuld, hulpeloosheid, bezorgdheid, en/of vrees.
●Verminderd zelfrespect.
●Verminderde capaciteit om zich te concentreren of besluiten te nemen.
●Het denken over dood of zelfmoord.

De diagnose vereist niet „verlies van belangstelling in het leven, anhedonia“. Eveneens, het „gebrek aan energie en motivatie“ is niet een vereist symptoom van een ernstige depressieve episode.

De depressie bij kinderen is minder eenvoudig vast te stellen; de symptomen bij kinderen omvatten:

●Verlies van eetlust.
●Problemen met slaap zoals nachtmerries.
●Problemen met gedrag of duidelijk slechtere cijfers op school
●Significante gedragsveranderingen; zich terugtrekken, lusteloosheid, agressiviteit.

Bij oudere kinderen en adolescenten kan een extra indicator het gebruik van drugs of alcohol zijn.

Aanleiding.
De aanleidingen voor iemands depressie kunnen velerlei zijn; in feite net zo gevarieerd als het leven zelf. Het kunnen psychische problemen zijn, maar ook lichamelijke klachten. Vaak spelen meerdere omstandigheden een rol.

Iemand kan uit wanhoop denken dat zelfdoding de enige oplossing is om van de problemen af te komen. Maar iemand kan ook weloverwogen tot de conclusie komen dat het leven niets meer te bieden heeft.

Depressiviteit is iets wat zich moeilijk laat beschrijven. Iemand ziet daarbij het leven somber in, en neurotransmitters in de hersenen spelen daarbij een rol. Waar andere mensen nog hoop hebben en positieve dingen zien, dringen die eenvoudig niet door in de beleving van iemand die depressief is. Daarom heeft de omgeving soms zo weinig vat op iemand die depressief is, omdat diegene niet gedwongen kan worden om positieve dingen te zien. Beter is het om de problemen te bespreken en waar mogelijk op te lossen.

Endogene depressie.
Anders is het met de depressie als ziekte, ook wel endogene depressie genoemd. Deze heeft geen oorzaken van buitenaf maar komt verraderlijk van binnen uit, overvalt de zieke als er geen vuiltje aan de lucht is en bezorgt hem een afschuwelijk lijden dat maanden of jaren kan duren.
De patiënt verliest de werkelijkheid uit het oog, hij ziet het leven te somber, hij ziet de dingen niet zoals ze zijn. Bij een lichamelijke ziekte blijft de patiënt in contact met de mensen om hem heen en heeft men begrip voor zijn ziekte. Iemand die aan een endogene depressie lijdt, is echter totaal alleen in zijn grote onmacht en hulpeloosheid
Het meest benauwende van deze ziekte is de vertraagde werking van lichaam en geest, deze kan de vorm aannemen van een lichte inertie tot een stupor bij ernstige depressies, waarbij de patiënt ieder contact met de buitenwereld verliest. Ook de ademhaling, de bloedsomloop en de spijsvertering verlopen uiterst traag.
De geest is ziek, de patiënt is zich daar doorgaans niet zelf van bewust en wordt door zijn omgeving niet begrepen. Zijn ziekte is ook moeilijk te begrijpen. Medeleven, afleiding en troost baten doorgaans niet. Angstgevoelens, wanhoop en een gevoel van totale apathie wisselen elkaar af.

Het wordt voor hem echter gevaarlijk als hij weer enigszins in staat is te handelen want dan bestaat er een groot gevaar voor zelfmoord waar hij weinig tegen kan doen. De neiging tot zelfmoord waar verschillende depressieve mensen onder lijden wordt vaak gefundeerd door een voor een buitenstaander ( en ook voor de patiënt zelf ) logische redenering. Belangrijk hierbij is te beseffen dat een endogene depressie ontstaat in een deel van het brein dat de primaire emoties stuurt. Dit deel staat los van het rationele deel van het brein, dat zich pas later heeft ontwikkeld. Elke redenering die in dit rationele brein wordt gevormd is daarom veelal niet in staat een connectie met het primitievere te vormen. Vaak is dan ook duidelijk hoe patiënten proberen zelf een oplossing te bedenken, en vervolgens vaak ten einde raad zijn omdat elke logische ingreep op de depressie mislukt. Het is belangrijk rekening te houden met het feit dat depressie veelal een lichamelijke aandoening is, die wordt gestuurd door neurotransmitterproductie, een facet van het menselijke lichaam waar onze geest slechts in zeer beperkte mate vat op heeft.

 Contact:Webmaster        Bron: Wikipedia     Last updated: 04-03-2006